Al in 1696 stond dit landgoed bekend om haar zoutpannen, suikerriet en veeteelt. Groot Santa Martha had in 1797 nog een suikerrietmolen en een vervallen distilleerhuis. De bedrijvigheid was er groot. Van het suikerriet, produceerde men rum en melasa Melasa (=suikerrietstroop dat gebruikt werd om het vee vet te mesten) totdat in 1825 de verbouwing van suikerriet op Curacao staakte.
De zoutproductie nam vervolgens de overhand en in de jaren 1884 tot en met 1893 produceerde Santa Martha 90 % van het Curaçaose zout voor de export naar Nederland. Ook de verkoop van vruchten en slacht-vee was in deze tijd bijzonder lucratief.

Een poging om sinaasappelbomen te kweken mislukte echter. Verder stond Santa Martha ook bekend om haar wolproductie, weliswaar van een inferieure kwaliteit. Eind 19e eeuw start men op Santa Martha met de export van de Dividivipeulen (Caesolpinia Coriara), dat als basisingrediënt voor het looien van leer werd gebruikt. Na de eeuw-wisseling ging men over tot het gebruik van een andere stof voor het looien, waardoor deze export staakte.

Santa Martha kende een oppervlakte van 554 hectaren die in de loop der eeuwen terug-gebracht is tot 174.491 vierkante meter. Landgoed Groot Santa Martha heeft een rijkdom aan historische schatten.

Zo is onlangs een Indigobak opgegraven. Een belangrijke vondst van groot historisch belang. Indigo is een blauwe kleurstof geëxtraheerd uit het plantje “Yerba di Seis”, de Indigofera Suffriticosa, dat nog steeds op het eiland voorkomt. In deze indigobak werd de blauwe kleurstof vervaardigd die gebruikt werd voor het kleuren van stoffen. Deze indigobak is de enigste in haar soort die nog bestaat op Curaçao en in de rest van het Caribisch gebied. Bij het uitgraven van de indigobak zijn verschillende historische artefacten zoals kleipotten en glaswerk aangetroffen.

Noemenswaardig zijn bovendien het landhuis die dateert uit 1696, de melkkamer, de graanschuur en enkele bijzonder zeldzame waterputten zoals de ‘Pos di pia pa hende en de ‘Pos di pia pa bestia en de betonnen T-stukken die de waterverdeling over het terrein bepaalden.

Stuk voor stuk exemplaren die door hun historische waarde als monumenten zijn erkend. Geen wonder dat de Fundashon Tayer Soshal zich kan profileren als beheerder en conservator van een belangrijk stuk cultureel erfgoed van Curaçao.

Het Landhuis op plantage Groot Santa Marta is een van de weinige landhuizen die in een U-vorm is gebouwd. Door het typische zadeldak is af te leiden dat het landhuis in de 17e eeuw is gebouwd. Aan de bovenkant van de ingangspoort is nog altijd het beeld van de Heilige Santa Martha te zien. Momenteel is plantage Santa Martha overheids-eigendom, waar de Fundashon Tayer Soshal, een beschutte werkomgeving biedt aan minder valide burgers.